Dyrektywa atex 137 i 95

Dyrektywa ATEX w naszym systemie prawnym została wprowadzona 28 lipca 2003 roku. Zabiera się do produktów przeznaczonych do rzeczy w powierzchniach, które zagrożone są wybuchem. Przedmiotowe produkty muszą spełniać surowe wymagania łączące się nie tylko do bezpieczeństwa lecz zarówno do ochrony zdrowia. Dyrektywa ATEX zawiera procedury oceny zgodności.

W istota przepisów omawianego aktu normatywnego poziom zabezpieczeń, a jeszcze powiązane spośród tym wszelkie procedury oceny w pierwszej mierze uzależnione są z stopnia zagrożenia środowiska, w jakim dane danie będzie tworzyło. Dyrektywa ATEX określa rygorystyczne wymagania jakie musi spełniać określony produkt, aby mógł stanowić zwracany w powierzchniach zagrożonych wybuchem. Jednak o jakie strefy chodzi? Przede każdym mowa tu o kopalniach węgla kamiennego, gdzie jest niezmiernie ważne ryzyko wybuchem metanu czy pyłu węglowego.

Dyrektywa ATEX posiada szczegółowy podział urządzeń na jakości. Stanowi ich dwie. W centralnej klasie spotykają się urządzenia, które wykorzystuje się w podziemiach kopalni natomiast na powierzchniach, jakie potrafią być zagrożone wybuchem metanu. Druga część sprowadza się do urządzeń, które dopasowuje się w obcych miejscach, ale które mogą istnieć zagrożone atmosferą wybuchową.

Niniejsza dyrektywa wyznacza zasadnicze wymagania wszystkie dla wszystkich urządzeń robiących w dziedzinach zagrożonych wybuchem metanu/pyłu węglowego. Ale bardziej powszechne wymagania można z łatwością znaleźć w miarach zharmonizowanych.

Należy pamiętać, że urządzenia zbliżone do roboty w powierzchniach zagrożonych wybuchem powinny być oznakowane znakiem CE. Za znakiem należy podać numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, jaki winien być wyraźny, widoczny, mocny i prosty.

Jednostka notyfikująca bada cały organizm kontroli lub pojedyncze narzędzia w końcu zapewnienia zgód z aktualnymi przepisami i wymaganiami dyrektywy. Należy również pamiętać, że z dnia 20 kwietnia 2016 r. obecną dyrektywę zastąpi nowa zasada ATEX 2014/34/UE.